Geometry Dash-spelletjes

De springtiming-kant van de plank, met of zonder de beat.

Geometry Jump Dash

Geometry Dash Jump

AMONGUS GEOMETRY JUMP

Geometry jump game

Geometry Jump Dash Lite

Fall geometry guys : infinity Jump

Eén knop, perfecte timing

Het genre is makkelijk te beschrijven en moeilijk weg te leggen. Een vierkant schuift uit zichzelf vooruit met een vaste snelheid. Je hebt één invoer, een tik of een klik of de spatiebalk, en daarmee springt het vierkant. Tussen jou en het einde van het level liggen spikes, gaten, zaagbladen en blokken die op een muziekstuk zijn gerangschikt, dus een goed getimede run voelt als een instrument bespelen en een slecht getimede is meteen voorbij. Er zijn geen levens te verliezen en geen straf voor doodgaan behalve de herstart, die direct en stil is. Levels houden bij hoe ver je kwam als een percentage, en dat getal is de hele loop: je gaat van een tiende naar een vijfde naar een derde, je prent elke sprong in je hoofd tot de run eindelijk het einde haalt, en het laatste stuk is altijd het deel dat je het minst hebt geoefend.

De spelletjes op deze hub zijn door derden gemaakte, door fans gemaakte of geïnspireerde titels van de gelicentieerde aanbieders met wie we werken. Het zijn niet het officiële spel en ze zijn niet verbonden aan of goedgekeurd door de ontwikkelaar; wat ze delen is de automatisch scrollende, één-invoer, op de maat gesynchroniseerde vorm van het idee, en ze verschillen sterk in afwerking, van trouwe neonrecreaties tot losse schetsen met een vierkant en een paar spikes. De meeste voegen halverwege een level portals toe die veranderen wat de tik doet: een raketmodus waarin je ingedrukt houdt om omhoog te vliegen, een bal die met elke druk de zwaartekracht omkeert, een golf die in rechte diagonale lijnen zigzagt. Spelers die het ren-en-spring-instinct zonder het ritme leuk vinden, moeten eens kijken bij platformspelletjes, en het pure reflexeinde van dezelfde plank staat onder springspelletjes.

Categorieën:Platformer

Een level leren

Niemand haalt een moeilijk level in één keer. De weg erdoorheen is herhaling met aandacht: je gaat een stuk of wat keer dood op dezelfde spike, dan merk je dat de sprong laat moet zijn in plaats van vroeg, en dan ga je dood bij de volgende. De meeste fanversies bieden een oefenmodus die checkpoints plaatst, zodat je een stuk kunt repeteren zonder het begin opnieuw te spelen, en veel laten je de muziek zachter zetten, wat als een fout klinkt tot je beseft dat de beat een metronoom voor de sprongen is en harder zetten de echte truc is. Snelheidsveranderingen zijn met pijlen gemarkeerd, de zwaartekracht kantelt met gekleurde portals, en het level vertelt je wat er komt als je het een scherm vooruit leert lezen. Naar je eigen sterfgevallen kijken is nuttiger dan het klinkt, want dezelfde drie obstakels zorgen meestal voor het grootste deel ervan.

Op een desktop springen de spatiebalk, de pijltjestoets omhoog en een muisklik allemaal, en de klik is meestal het meest consistent omdat die de kortste afstand aflegt. Op een telefoon doet een tik ergens op het scherm het, en het genre is een van de weinige waarin een duim net zo precies is als een toets; de liggende indeling maakt meer uit dan het apparaat, want hoe breder het beeld, hoe eerder je de volgende spike ziet. Leveleditors komen in sommige fanversies voor en maken van de plank een voorraad communitylevels van zeer wisselende moeilijkheid, en dat is deel van het plezier. De autorun-structuur deelt het met renspelletjes, en de geometrische neonlook met rasters en gloeiende blokken sluit aan op de bredere planken kubusspelletjes en obstakelspelletjes.

Moeilijkheid, frustratie en voor wie het is

Dit is een genre voor spelers die het leuk vinden om verslagen te worden en terug te komen. De vroege levels van de meeste fanversies zijn rustig genoeg voor kinderen, met wijde gaten en lage snelheden, en de reflexen die erbij horen zijn simpel; de latere levels zijn gericht op tieners en volwassenen die een volledige uitspelen als een project over meerdere dagen zien. Er is geen geweld, geen verhaal en geen leeswerk, alleen een vierkant en een beat, dus het enige wat een ouder hoeft te beoordelen is temperament. De frustratie is echt, en de grap in de community is dat het spel een geduldtest is in een platformerpak. Korte sessies werken het best: een kwartier proberen, dan pauze, levert meestal meer vooruitgang op dan een uur steeds bozer tikken, omdat je timing sneller achteruitgaat dan je merkt als je geïrriteerd bent.

Als het ritme je grijpt, staan op de hub muziekspelletjes de titels waarin de beat het hele spel is in plaats van de achtergrond. Als het de precieze, herstartzware klim is, bieden parkourspelletjes en obby-spelletjes dezelfde moeilijkheidsgraad in drie dimensies en met een volledige set bewegingstoetsen, wat sommige spelers vriendelijker vinden en andere juist moeilijker. De retrolook met zijn vierkante personages en vlakke kleuren heeft verwanten onder pixelspelletjes en retrospelletjes, waar de moeilijkheid vaak net zo genadeloos is. De plank hieronder toont de fanversies waar spelers het meest naar terugkeren en daarna de nieuwste binnenkomers, de snelste manier om er een te vinden waarvan het levelontwerp de honderd herstarts waard is die het van je vraagt.